امیر برومند

تهران بیروت

کشتی قلبمو

دلتنگی

تسلیم

بودنت لازمه

کابوس

آریایی

آینده ی غمگین من

بمان

آخ چه عشقی

یار قدیمی

صد بارم

رفیق

ذره ذره

گفته بودم